محمد اکرم حسین بر

بگذریم از بسی بی مهریها که تا رسیدن به استون بر ما گذشت ،چرا که ما فرزندان وادی نخل و آفتاب بسیار از این بی مهریها و نا ملایمات دیده ایم ولی آنچه که مرهم زخم های ماست ، صبوری و استقامتی است که از نخل های باسق بلوچستان ، سمبل مقاومت و پایداری تفتان و هم نشینی با آفتاب سوزان آموخته ایم.

اكنون كه پرده حجاب بين شما و استون برداشته شده و او آمده كه ازين پس با شما باشد، بايد گفت كه استون انحصاري نيست. استون درست است كه بلوچي - فارسي است، اما همه جاي ايران را سراي خود مي داند و قصد دارد در كنار پرداختن به بلوچستان، سفره دل تك تك شما عزيزان چه لر، ترك، زابلي، فارس، كرد، عرب، تركمن، بندري و همه و همه باشد،

استون نشريه اي بلوچي - فارسي است كه به منظور ارتقاء سطح فرهنگي، ادبي و اجتماعي دانشجويان و حمايت از اين قبيل فعاليت ها و برنامه ها و مشاركت هر چه بيشتر دانشجويان و اساتيد در جهت پيشبرد برنامه هاي فرهنگي دانشگاه و افزايش بينش و آگاهي دانشگاهيان براي رسيدن به اهداف ذيل فعاليت مي نمايد:

تلاش در جهت معرفي فرهنگهاي اصيل ايراني، اسلامي - ترويج فرهنگ مشاركت در بين دانشگاهيان درامور فرهنگي و اجتماعي - معرفي صاحبنظران، هنرمندان، اساتيد، نخبگان و مشاهير برجسته - تحكيم زمينه هاي همكاري و همفكري بين دانشجويان و اساتيد - معرفي دانشجويان مستعد و بهره گيري از توان آنها - تلاش در جهت حفظ ميراث فرهنگي و ادبي كشورمان - تريبوني براي انعكاس ديدگاه ها، راهكارها، انتقادات و پيشنهادات سازنده دانشجويان در امور فرهنگي و اجتماعي - تحكيم روابط بين دانشجويان و مسؤولين و انعكاس ديدگاههاي طرفين - تلاش براي رسيدن به رشد اجتماعي و تحليل و بررسي موانع پيش رو - شناسايي و معرفي فرهنگ، تاريخ و آداب و رسوم مناطق مختلف جغرافيايي ايران براي شناخت و نزديكي هر چه بيشتر دانشجويان.

پس استون متعلق به شماست و صميمانه دستان پر مهرتان را مي فشارد و منتظر آثار، افكار و انديشه هاي بلندتان است. اين شما و اين استون ...

 

.
 

 

اول توسيپ ته را لا يك انت پروردگار 

                                               هردَم ، شپءُ روچ بيكرار

دوّم په تي آحرين پيگمبرءَ   

                                           كه ما هستين كيامتءَ آئي ميار

ته روچءِ كه اي جهانءِ تها زندگين        

                                           يا رب كنين ما تهناته را توار

په تي ذاتءِ لايزالءِ حاطرءَ                        

                                             جنگءُ پتنهءَ پمّا ميار

مني دانشگاهي اين براسءُ گهار                 

                                           گوند^طين كسهءَ چه من گوش بدار

كسه چه بلوچءِ گيرتءُ مرديءَ  

                                          وكتي كه براسي بيت بي جاهءُ دوار

روچِي كه بلوچءِ دژمنءَ كيت به آئي سر

                                        اي دگران دژمنءَ كننت توار

هرچنت كه شي تي دژمن انت

                                      هنو توكمّي وتي دستءَ بدار

هنو كه شي مني گسا انت         

                  آئي هست انت مني ميار

بزو و تي لشكرءُ وتي ملّتءَ      

                                     زوت برو كه نيست انت ادا تئي دوار

دژمن چَه جنگءِ كينگءَ   

                                     گُشي كه آرا زوت پمّن بيار

 

اگن نه تباهيءُ جنگءِ جور^طءَ كنان 

                 كُشان چه تيءُ چه آئي چُنت هزار

پسو دنت، پروا نداري په تي سرءَ    

                 آ  كه په كمكءَ بيت تيار

اگن كُشگ بَنت كل مني راجءُ سياد   

                           شي مني پونزانت ، نه كناني تي كِرّءَ سُوار        

هنو كه به تي پادءَ بسته كمان   

                اگن توان ءِ بكن منا وارءُ زار

چه دَورءِ كديم دورْءِ دوْر     

                                 اي حصلت بلوچي ، منته پمّا يادگار

شِرءَ چه من بزانت كُل جهان

                                كه ما را مردي حصلت ، هست انت بي شمار

يكء چه مي گهترين رسمءُ عادتان       

                         كه هچ گارءَ نبيت، هست انت ميار

اگن روچءِ ويل كنين اي رسم و عادتان

                                    مگه ما هم مرين ، چِي جهانءَ كنين لد^طءُبار

اي بلوچءِ راج، چه سرحد ته مكران

                            تِراكسم،په تي گيرتءَ كه بَي تي براسءِ

گمگسارزندءَ بَي ، زندءَ بَي اي بلوچ

                                   ته جهان هستءُ هست انت اي روزگار

اگن مروّت چه تو ، تي مردانگي   

                                 هستءِ بري جهانءَ ته تهنا راج بركَرار

اي بلوچ بزو پنتان «خيراللهي»

                                كه تي و شيءُ آباديءَ كشيت انتظار